Milica Mrđa Kuzmanov ostaje na horizontu onih umetničkih pojava koje plene svojim avangardizmom, a koji misteriozno rešavaju sudbinske čvorove, menjajući scenu svog dejstvovanja i identiteta. Njen umetnički opseg, čije javno ispoljavanje započinje tokom studija na Akademiji umetnosti u Novom Sadu (likovni smer na kojem diplomira 1983), zahvata u brojne oblasti umetničkog izraza, od slikarstva, vajarstva, grafike, tapiserije, hepeninga, performansa, do video-instalacija i gestualne poezije.
Potreba da angažuje veliki broj ljudi i omasovi svoje dejstvovanje navodili su je na rad po školama, kasnije Akademiji, te na neformalno i druge oblike udruživanja, kako sa umetnicima tako i sa mladima kojima se posvećuje i u svom pedagoškom radu.U članstvu ULUS-a bila je od 1984. godine. Osnovala je umetničku grupu Ex nihilo (1993–1995), a uređivala je i izdavala Internacionalno glasilo za produkciju nove stvarnosti Ex nihilo (Novi Sad, 1993). Svoju izlagačku delatnost započela je Instalacijom sa crvenim trakama, izvedenim u neoekspresionističkom maniru na prostoru Petrovaradinske tvrđave (1983), uključivši se u tokove umetnosti 80-ih. Sa ovom instalacijom, koju su pratili elementi umetničke akcije, započela je ciklus radova u prostoru nazvan Slike–trake (1982–1984), potom su usledile i Slike–ploče (1984–1985) i Slike–zastave (1986–1988).Sam čin slikanja dovodila je u vezu sa performativnim izvođenjem, tumačeno kao body i land art, akciono i dripping slikarstvo, slikajući pigmentima u prahu po površini Dunava, po svome nagom telu, koje je polivala žitom, vinom, vodom, ostavljajući tragove svojih stopala na dugačkim trakama papira, te tragove svojih dlanova, na različitim mestima. Njeno slikarstvo poprimalo je izgled ritualnih praksi koje „svoja ishodišta vuku još od keltskih druida sve do Džeksona Poloka ili Jozefa Bojsa“ (Nebojša Milenković).
Naročito se pamti Miličin rad koji je 90-ih godina dobijao na zamahu, u performativnom smislu, kada je širokom auditorijumu ponudila spektakle poput hepeninga Dada Symposion (1992), uz prisustvo velikog broja mladih saradnika i umetnika Slavka Matkovića, te uz niz drugih brojnih učesnika – pisaca, slikara, filozofa. Tom prilikom rekviriran je prostor Katoličke porte i postavljena kubo-futuristička pozornica kroz koju je prodefilovalo stotinak kostimiranih učesnika.Svoje performanse je često izvodila na mestima koja predstavaljaju matrice kulturnog i kolektivnog identiteta, kao što je pećina Belog Majdana na Fruškoj gori ili hazarske grobnice u Čelarevu. Tokom ove decenije zapažena je retrospektivna izložba Video radovi, instalacije, performansi, gestualna poezija (1988–1992), u realizaciji Miloša Arsića (Muzej savremene umetnosti Vojvodine), zatim Slike-kože (1995), dok se ključnim smatraju IKON-stelacije, slike-objekti i Slike, crteži, objekti (1997).
Početkom dvehiljaditih Milica Mrđa Kuzmanov menja životni i profesionalni tok, preselivši se u Federaciju BiH, gde 2004. dolazi na čelo JU „Centra za kulturu i obrazovanje“ Bosanski Petrovac i na mesto kustoskinje pri Spomen-muzeju Jovana Bijelića. Angažuje se i kao spoljni saradnik, odnosno docent na Tehničkom fakultetu u Bihaću (Tekstilni odsek). Najviše se posvećuje tapiseriji, koju izvodi tehnikom filcanja, te realizuje Arhaične časove, izložbu koju postavlja 2012. i 2013. godine. Aktivna je i na planu istraživanja i prikupljanja starih ćilima iz bosanskopetrovačkog kraja.
Jedna od velikih retrospektiva stvaralaštva Milice Mrđa Kuzmanović bila je i izložba Umetnost je ono što je izraz nervi! 2016. autora Nebojše Milenkovića, realizovana u Muzeju savremene umetnosti Vojvodine, čime je upotpunjen niz od preko trideset samostalnih izložbi, pored stotinjak grupnih. Poslednjih godina njena performativna aktivnost najviše se čita u duhu feminističke avangarde, a kritičko prevrednovanje i istraživanje Miličine umetnosti, kao i proučavanje njenih poslednjih godina života ostaju kao zahtevi za boljim poznavanjem njenog umetničkog profila i umetničkih identiteta.
Dnevnik
***
Projekat „Priče iz vojvođanskih ateljea – gde umetnost nastaje“ realizuje Dnevnik Vojvodina press doo, a sufinansira Pokrajinski sekretarijat za kulturu, javno informisanje i odnose sa verskim zajedicama. Stavovi u podržanom projektu ne izražavaju nužno stavove organa koji je dodelio sredstva.