Kroz predstave iz slovačkog života, svadbu, slovačku sobu, devojke u nošnjama i žetvu, u ranim slikama Zuska Medveđova je prikazala i svoj neuobičajeni talenat. Po završetku praške Likovne akademije, profesionalno se posvetila slikarstvu, stavljajući poziv ispred privatnog života. Spajajući tradiciju i savremenost, svojom harizmatičnom prirodom, doprinela kulturnom značaju Bačkog Petrovca i srednjeevropskoj pripadnosti umetnosti vojvođanskih Slovaka. Njen legat predstavlja neiscrpni izvor za različite uglove tumačenja slikarkinog opusa, ali i vremena u kom je živela. Četrdeset godina od smrti umetnice, Muzej vojvođanskih Slovaka obeležio je studijskom izložbom Iz ugla Zuske Medveđove autorke Ane Seč Pinčir. Budući da su na izložbi prikazani i neizlagani rani radovi, ilustracije, fotografije i lični predmeti iz ateljea, ovom prilikom su život i rad, kao i legat prikazani na do sada najkompleksniji način.
Prve slike i skulpture s tematikom iz slovačkog narodnog života, „samouka seljačka devojka“ izložila je u Bačkom Petrovcu 1919, a već naredne godine izlaže u Zagrebu i Novom Sadu, uz podršku ženskih intelektualnih krugova, što joj je otvorilo put ka studijama slikarstva u Pragu. U češkoslovačku prestonicu, gde pohađa atelje poznatog pejzažiste Ferdinanda Engelmilera, prvi put odlazi u februaru 1921. Potom pokušava da nastavi školovanje u Berlinu, ali se zbog nedovoljnog poznavanja nemačkog jezika vraća kući. Već u septembru 1922. u zgradi Gimnazije u Bačkom Petrovcu na samostalnoj izložbi, prikazuje devedeset radova. Godinu dana pohađa Školu za umjetnost i obrt u Zagrebu, da bi se konačno u jesen 1923. upisala na prašku Umetničku akademiju u klasi Jozefa Loukote, slikara privrženog akademizmu i prizorima iz građanskog života. Naredne dve godine provela je u klasi Jakuba Obrovskog uz kojeg usavršava njoj najbliži tematski dijapazon: portretno slikarstvo i žanr slike iz narodnog života. Kod crtača i grafičara Maksa Švabinskog, koji preuzima klasu 1927, dve godine izučava grafičke veštine. Tokom studija, 1924. s uspehom je izlagala u Bačkom Petrovcu. Slovačku prvi put posećuje 1927. U Banskoj Bistrici upoznaje kćerku češkog predsednika Masarika Alisu i slika njen portret a potom i Masarikov. „Treba nam još puno da rastemo da bismo naučili da uživamo u duhovnim stvarima uopšte“, izjavila je 1934. odlučna da ipak živi u Bačkom Petrovcu, povremeno odlazeći u Slovačku da izlaže i slika. Otkriva sunce Jadrana i primorske predele kao novinu u svom slikarstvu. Pored samostalne izložbe u Kisaču 1931, značajna je i izložba u Trenčinu u Slovačkoj 1934. Redovno likovno oprema godišnje kalendare i radi ilustracije za novine i dečje časopise. U slikarstvu dosledno sprovodi principe kolorističkog realizma, negujući različite žanrove: figuralne kompozicije pejzaž, mrtvu prirodu, i portret. Slika slovačke devojke i mladiće u živopisnim nošnjama, prelje, žeteoce u polju, pastire, urbane, ruralne i primorske predele s neobičnim vizurama i povremenim naznakama simbolizma, cvetne aranžmane kojima izražava svojevrsnu poetičku viziju, kao i članove porodice, češkoslovačke i lokalne javne i kulturne poslenike te sugrađane i prijatelje iz Slovačke. Znatan deo opusa zauzimaju autoportreti koji na slikarkinoj fizionomiji pokazuju protok godina.Uz rane studentske radove koji su ovog puta premijerno prikazani, reprezentativni primerci ove celine čine i aktuelnu postavku.
Tokom zime bogate snegom 1931, uradila je nekoliko monumentalnih skulptura od snega, s likovima kralja Aleksandra Karađorđevića i češkog predsednika Tomaša Gariga Masarika. Od 1942. Medveđova je u Slovačkoj, gde slika prizore iz slovačke istorije, a nakon rata boravi kod kuće i u Slovačkoj. Sedamdeseti rođendan je obeležila izložbom u Bačkom Petrovcu, a povodom sedamdeset petog rođendana 1975. u Muzeju u Bačkom Petrovcu imala je prvu retrospektivu. Oktobarsku nagradu Bačkog Petrovca dobila je 1982. što ju je učvrstilo u nameri da se trajno preseli u rodno mesto. Starost i bolest su je sprečili u tome, ali njena umetnička zaostavština danas predstavlja njenu ličnost i stvaralaštvo, pohranjena kao, već pomenuti legat u Muzeju vojvođanskih Slovaka, čija galerija nosi njeno ime.
Konačno, ono što ovu postavku čini posebno zanimljivom, predstavljaju dve slikarkine fotografije: jedne s početka (1923), a druge pri kraju karijere (1977). Između ta dva monumentalna prikaza, koji su i sami odraz složenosti slikarkinog stvaralačkog puta, smeštena je celokupna postavka a poseban akcenat je stavljen na slikarkinu omiljenu temu: cvetne aranžmane u kojima dolazi do izražaja njena dosledna privrženost realnom svetu i veličanstven osećaj za boju.
Dnevnik
Projekat „Priče iz vojvođanskih ateljea – gde umetnost nastaje“ realizuje Dnevnik Vojvodina press doo, a sufinansira Pokrajinski sekretarijat za kulturu, javno informisanje i odnose sa verskim zajedicama. Stavovi u podržanom projektu ne izražavaju nužno stavove organa koji je dodelio sredstva.